Ξενοδοχείο Tolon Beach , Τολό, 21056, Ελλάδα

15' από το Ναύπλιο...

27520-59162

27520 59345

Ancient Asini

Για την Αρχαία Ασίνη

Βρίσκεται σε ένα μικρό ακρωτήρι στο τέλος της Ψηλής Άμμου του Τολού

Η Αρχαία ακρόπολη της Ασίνη βρίσκεται πάνω σε ένα λοφάκι, που ξεπηδά προς την θάλασσα, περίπου 1 χλμ από το Τολό και 7 χλμ από το Ναύπλιο. Ανακαλύψεις κατά την διάρκεια των ανασκαφών δείχνουν πως η περιοχή κατοικούνταν από την εποχή του Χαλκού και έφτανε μέχρι και την Μυκηναϊκή εποχή, κατά την διάρκεια της Γεωμετρικής και προ-Γεωμετρικής περιόδου. Σήμερα υπάρχουν ίχνη προϊστορικού οικισμού, κομμάτια του επιβλητικού πολύγωνου κτίσματος της αρκόπολης αλλά και μεσαιωνικοί πύργοι. Στην περιοχή έχουν επίσης ανακαληφθεί Μυκηναϊκοί, Ελληνιστικοί και Ρωμαϊκοί τάφοι. Οι πρώτοι κάτοικοι της Ασίνης ήταν Δρύοπες. Οι Δρύοπες είναι ένα από τα αρχαιότερα ελληνικά φύλα. Αρχικά ζούσαν ανάμεσα στα όρη Οίτη και Παρνασσός, μια άγονη γη γνωστή ως Δρυοπίς. Η ακμή της εποχής τους είναι περίπου το 1300 π.Χ. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία οι Δρύοπες εκδιώχθηκαν από την Δρυοπίδα από τον Ηρακλή. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο όπως αφηγείται ο μύθος, ως ικέτες του Ευρυσθέα, ο οποίος ήταν και εκείνος αντίπαλος του Ηρακλή και τους χάρισε την Αργολική πόλη της Ασίνης. Ύστερα οι Δρύοπες ύδρισαν την Νεμέα, όπου τότε σύμφωνα με ιστορικές πηγές βασιλίας τους ήταν ο Φύλας από την Οίτη. Στους Δρύοπες επίσης αποδίδεται η ανέγερση των Δρακόσπιτων, 23 μεγαλιθικών μνημείων που βρίσκονται μόνο στη νοτιοανατολική Εύβοια

Ακρωτήρι Καστράκι
Το Εκκλησάκι της Παναγίας
Τείχη της Αρχαίας Ασίνης

Κατά την διάρκεια της Μυκηναϊκής εποχής, η Ασίνη και οι Μυκήνες συνδέονταν με δρόμο και η Ασίνη χρησίμευε ως λιμάνι της πόλης. Ο Όμηρος αναφέρει πως και οι δύο πόλεις πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με την Ασίνη να στέλνει πάνω από 40 πλοία. Την πόλη κυβερνούσαν οι Αργείτες το 740 π.Χ. (ή το 700 π.Χ.), παρά την αντίσταση των κατοίκων, και τελικά εγκαταλήφθηκε. Οι Αργείτες κατέστρεψαν την πόλη, εκτός από τοn ναό του Πυθαέα Απόλλωνα. Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στην Μεσσηνία όπου έκτισαν μια νέα πόλη. Κατά την διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου η πόλη της Ασίνης οχυρώθηκε με τείχος. Το 1992 οι ανασκαφές από την Σουηδική Αρχαιολογική Αποστολή ανακάλυψαν υπολείμματα των οχυρέσεων της πόλης από το 2000 π.Χ. και από τον 3ο αιώνα π.Χ. Επίσης πάνω στον ίδιο λόφο, ένα μυκηναϊκό νεκροταφείο με τάφους από την Γεωμετρική περίοδο, όπου και βρέθηκαν πολλά ενδιαφέροντα αντικείμενα. Ακόμη, βρέθηκαν ερείπια τάφων από την Ελληνιστική και των Ρωμαϊκή εποχή.

Καστράκι Παραλία
Ερείπια Μυκηναϊκού Λιμένα
Ευρήματα στον χώρο της Αρχαίας Ασίνης

Ο Γεώργιος Σεφέρης, ένας από του μεγαλύτερους και σημαντικότερους, Έλληνες ποιητές, βραβεύθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963. Έκανα γνωστό σε περισσότερο κόσμο το αρχαίο λιμάνι κοντά στο Ναύπλιο, με το ποιήμα του "ο Βασιλιάς της Ασίνης", από την ποιητική του συλλογή, Ημερολόγιο Καταστρώματος Α΄. Το ποίημα είναι μια ωδή στον χαμένο χρόνο, την ανρθώπινη ύπαρξη και την ματαιοπονία της δόξας. Ο Βασιλιάς της Ασίνης, ο οποίος κυβερνούσε κατά την Μυκηναϊκή εποχή, όπως περιγράφει και ο Σεφέρης, ήταν αρχηγός και έπαιρνε αποφάσεις που επιρέαζαν την ζωή των υπολοίπων. Μια άποψη που είχε ξεχαστεί αλλά περιγράφεται λεπτομερώς στην Ιλιάδα.

Ο βασιλιας της Ασινης
Κοιτάξαμε όλο το πρωί γύρω γύρω το κάστρο
αρχίζοντας από το μέρος του ίσκιου εκεί που η θάλασσα
πράσινη και χωρίς αναλαμπή, το στήθος σκοτωμένου παγονιού
μας δέχτηκε όπως ο καιρός χωρίς κανένα χάσμα.
Οι φλέβες του βράχου κατέβαιναν από ψηλά
στριμμένα κλήματα γυμνά πολύκλωνα ζωντανεύοντας
στ’ άγγιγμα του νερού, καθώς το μάτι ακολουθώντας τις
πάλευε να ξεφύγει το κουραστικό λίκνισμα
χάνοντας δύναμη ολοένα.

Από το μέρος του ήλιου ένας μακρύς γιαλός ολάνοιχτος
και το φως τρίβοντας διαμαντικά στα μεγάλα τείχη.
Κανένα πλάσμα ζωντανό τ’ αγριοπερίστερα φευγάτα
κι ο βασιλιάς της Ασίνης που τον γυρεύουμε δυο χρόνια τώρα
άγνωστος λησμονημένος απ’ όλους κι από τον Όμηρο
μόνο μια λέξη στην Ιλιάδα κι εκείνη αβέβαιη
ριγμένη εδώ σαν την εντάφια χρυσή προσωπίδα.
Την άγγιξες, θυμάσαι τον ήχο της; κούφιο μέσα στο φως
σαν το στεγνό πιθάρι στο σκαμμένο χώμα·
κι ο ίδιος ήχος μες στη θάλασσα με τα κουπιά μας.
Ο βασιλιάς της Ασίνης ένα κενό κάτω απ’ την προσωπίδα
παντού μαζί μας παντού μαζί μας, κάτω από ένα όνομα:
«Ἀσίνην τε… Ἀσίνην τε…»
και τα παιδιά του αγάλματα
κι οι πόθοι του φτερουγίσματα πουλιών κι ο αγέρας
στα διαστήματα των στοχασμών του και τα καράβια του
αραγμένα σ’ άφαντο λιμάνι·
κάτω απ’ την προσωπίδα ένα κενό.

Πίσω από τα μεγάλα μάτια τα καμπύλα χείλια τους βοστρύχους
ανάγλυφα στο μαλαματένιο σκέπασμα της ύπαρξής μας
ένα σημείο σκοτεινό που ταξιδεύει σαν το ψάρι
μέσα στην αυγινή γαλήνη του πελάγου και το βλέπεις:
ένα κενό παντού μαζί μας.
Και το πουλί που πέταξε τον άλλο χειμώνα
με σπασμένη φτερούγα
σκήνωμα ζωής,
κι η νέα γυναίκα που έφυγε να παίξει
με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού
κι η ψυχή που γύρεψε τσιρίζοντας τον κάτω κόσμο
κι ο τόπος σαν το μεγάλο πλατανόφυλλο που παρασέρνει ο χείμαρρος του ήλιου
με τ’ αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλίψη.

Κι ο ποιητής αργοπορεί κοιτάζοντας τις πέτρες κι αναρωτιέται
υπάρχουν άραγε
ανάμεσα στις χαλασμένες τούτες γραμμές τις ακμές τις αιχμές τα κοίλα και τις καμπύλες
υπάρχουν άραγε
εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα και της φθοράς
υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου το σχήμα της στοργής
εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με την απεραντοσύνη του πελάγου
ή μήπως όχι δεν απομένει τίποτε παρά μόνο το βάρος
η νοσταλγία του βάρους μιας ύπαρξης ζωντανής
εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας
σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς σωριασμένα μέσα στη διάρκεια της απελπισίας
ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα μες στο βούρκο
εικόνα μορφής που μαρμάρωσε με την απόφαση μιας πίκρας παντοτινής.
Ο ποιητής ένα κενό.

Ασπιδοφόρος ο ήλιος ανέβαινε πολεμώντας
κι από το βάθος της σπηλιάς μια νυχτερίδα τρομαγμένη
χτύπησε πάνω στο φως σαν τη σαΐτα πάνω στο σκουτάρι:
«Ἀσίνην τε Ἀσίνην τε…». Να ’ταν αυτή ο βασιλιάς της Ασίνης
που τον γυρεύουμε τόσο προσεχτικά σε τούτη την ακρόπολη
γγίζοντας κάποτε με τα δάχτυλά μας την αφή του πάνω στις πέτρες.